فصل اول

 نادانی توانایی است

در تمام طول تاریخ مستند و شاید از اواخر عصر نوسنگی ، مردم جهان به سه دسته ی قوی ، متوسط ،ضعیف تقسیم شده اند . آنها به صورت های مختلف در تقسیم بندی های کوچکتر جای گرفته اند ،نام های بی شماری داشته اند ،هم جمعیت و هم نگرش آنها نسبت به یکدیگر از عصری به عصر دیگر تغییر کرده است ،اما ساختاراساسی اجتماع هرگز تغییر نکرده است . همانند ژیروسکپ که بعد از حرکت کردن به هر جهت دوباره به حالت تعادل باز میگردد   ،ساختار اجتماع نیز حتی بعد از آشوب های گسترده و تغییرات نسبتا غیر قابل بازگشت ،باز شکل اولیه ی خود را باز یافته است .

اهداف این سه گروه کاملا با هم متفاوت است . هدف گروه قوی ،حفظ موقعیت فعلی خویش است . هدف گروه متوسط ،عوض کردن جای خود با طبقه ی قوی است . هدف گروه ضعیف نیز محو هرگونه تمایز و ایجاد جامعه ای است که در آن همه ی انسان ها برابر باشند . البته این در صورتی است که اصولا برای طبه ی ضعیف هدفی قال باشیم ،زیرا ویژگی ثابت آنها خستگی بیش از حد از کار شاق است که مانع از توجه کامل آنها به چیزی بیرون از زندگی روزانه شان می شود . بنابراین ،در تمام طول تاریخ مبا رزه ای که از نظر طرح اصلی یکسان است ،بارها و بارها روی میدهد . طبقه ی قوی مدت های مدید با خیال راحت حکمفرمایی میکند ،اما دیر یا زود لحظه ای فرا میرسد که یا اعتمادش را نسبت به خود و یا نسبت به توانایی حکمرانی مقتدرانه و یا هر دو از دست می دهد . سپس طبقه ی متوسط که با تظاهر به مبارزه در راه آزادی و عدالت طبقه ی ضعیف را با خود همراه کرده است ،طبقه ی قوی را کنار میزند .سپس به محض رسیدن به اهدافش ،مجددا طبقه ی ضعیف را به موقعیت بردگی که قبلا در آن قرار داشت ،عقب میراند و خود به طبقه ی قوی تبدیل میگردد

در این هنگام طبقه ی متوسط جدیدی از درون یکی از دو طبقه ی دیگر ویا هر دو آن ها سر بر می آورد و مجددا مبارزه از سر گرفته می شود .بین این سه گروه ، تنها گروه ضعیف  است که هیچ گاه حتی به طور موقت در دستیابی به اهدافش موفق نیست . اگر بگوییم بشر در طول تاریخ هیچ گونه پیشرفت مادی نداشته است ، اغراق خواهد بود . امروزه حتی طی دوران های رکود هم انسان متوسط به نسبت چند قرن گذشته شرایط و حال و روز بهتری دارد . اما هیچ پیشرفت مادی یا تعدیل آداب و رسوم ، اصلاح و یا انقلابی نتوانسته است حتی یک قدم ما را به عدالت انسانی نزدیک تر کند . از دیدگاه طبقه ی ضعیف تمام تغییر ها در طول تاریخ فقط به تغییر نام اربابان آنها ختم شده است .

در زمان گذشته ، طبقه قوی عمدتا اصرار داشت که ساختار اجتماعی را به شکل هرم ترسیم کند . این نظریه توسط شاهان و اشراف زادگان و همچنین برخی افراد طفیلی آن ها مانند کشیش ها و وکلا تبلیغ میشد و معمولا آن را با وعده هایی نظیر جبران این وضعیت در دنیای دیگر تعدیل می نمودند . گروه متوسط ، مادامی که برای رسیدن به قدرت می جنگید از واژه هایی چون آزادی ، عدالت و برادری استفاده میکرد .

البته در همان موقع هم مفهوم برادری کم کم برای آن ها که امیدوار بودند به زودی به حاکمیت برسند ولی هنوز نرسیده بودند ، مفهومی دست و پاگیر شده بود . در گذشته ، طبقه ی متوسط تحت لوای برابری دست به انقلاب می زد و به محض کنار زدن حکومت استبدادی قبلی ، حکومت خود را به همان شکل تثبیت میکرد . در واقع طبقه ی متوسط جدید پیشاپیش حکومت استبدادی خود را علنی کرده بود .